باران كند، ز لوح زمين، نقش اشك، پاك

آواز در، به نعرة توفان. شود هلاك

بيهوده مي فشاني اشك اين چنين به خاك

بيهوده مي زني به در، انگشت دردناك.



دانم كه آنچه خواهي ازين بازگشت، چيست:

اين در به صبر كوفتن، از درد بي كسي است.

دانم كه اشك گرم تو ديگر دروغ نيست:

چون مرهمي، صداي تو، با درد من يكي است.

نوشته شده در دوشنبه چهاردهم تیر 1389ساعت 18:56 توسط .•° سامان °•. | |